Geef het kind terug.
Via ongekende gevaren en talloze ontberingen...
vocht ik me een weg naar het kasteel, voorbij Goblin City...
om het kind terug te halen dat u weggenomen hebt.
Want mijn wil is even sterk als de uwe...
en mijn koninkrijk is even groot.
Mijn wil is even sterk als de uwe, mijn koninkrijk even groot. Verdorie.
Die regel kan ik maar niet onthouden.
U hebt geen macht over mij.
Hè, Merlin.
Nee, hè. Dat kan niet waar zijn. Het is al zeven uur. Kom mee.
Het is gewoon niet eerlijk.
Werkelijk. - Het spijt me.
Blijf daar niet zo staan in die regen.
Kom, Merlin. - Die hond niet.
Maar het giet. - Toe. Naar de garage, jij.
Toe, Merlin. Naar de garage. Schiet op.
Sarah, je bent een uur te laat. Laat me uitspreken.
We gaan zelden uit. - Elk weekend.
Je hoeft alleen op te passen als je geen plannen hebt.
Je weet niet eens wat voor plannen ik heb.
Ik verwacht dat je het vertelt als je een afspraakje hebt.
Je bent thuis. We waren bezorgd. - Ik kan ook niets goed doen.
Ze behandelt me als de gemene stiefmoeder.
Ik praat wel met haar.
Via ongekende gevaren...
en talloze ontberingen...
vocht ik me een weg naar het kasteel, voorbij Goblin City...
om het kind terug te halen dat u weggenomen hebt.
Kan ik even met je praten? - Er valt niets te zeggen.
Schiet op. Anders kom je te laat. - Toby is al naar bed.
We moeten nu gaan, maar we zijn om twaalf uur terug.
Je wou echt met me praten, hè? Je ging bijna door die deur heen.
Lancelot. Iemand is weer eens in m'n kamer geweest.
Dat haat ik.
Ik haat je.
Laat iemand me redden. Haal me van deze vreselijke plek vandaan.
Wat wil je? Een verhaaltje?
Er was eens...
een mooi meisje dat altijd moest oppassen van haar stiefmoeder.
Het kind was verwend en egoïstisch...
en het meisje was eigenlijk een slavin.
Maar de Goblin-koning was verliefd op haar geworden.
Hij had haar zekere krachten gegeven. Op een avond...
toen het kind heel gemeen tegen haar was...
vroeg ze de Goblins om hulp.
Luister.
Spreek de juiste woorden, zeiden de Goblins...
dan nemen we het kind mee naar Goblin City. En dan ben jij vrij.
Maar ze wist dat de koning het kind voor altijd bij zich zou houden...
en hem in een Goblin zou veranderen. Dus leed ze in stilte.
Tot ze het op een avond, moe van al het werk...
en gekwetst door haar stiefmoeder...
niet langer aankon.
Hou op. Toe. Stop met huilen.
Anders zeg ik het, hoor.
Nee, ik mag het niet zeggen.
Ik wou... Ik wou...
Gaat ze het zeggen? - Wat?
Stil. - Hou je kop.
Luister. Ze gaat het zeggen.
Ik kan het niet meer aan.
Goblin-koning, waar u zich ook bevindt...
bevrijd me van dit kind.
Dat is het helemaal niet. - Het lijkt er zelfs niet op.
Wees nou eens stil.
Wist ik maar wat ik tegen de Goblins moest zeggen.
'Ik wou dat de Goblins je nu kwamen halen.' Is dat zo moeilijk?
Ik wou... Ik wou...
Heeft ze het gezegd? - Hou je kop.
Ik wou dat de Goblins je kwamen halen.
Nu.
Is alles in orde?
Waarom huil je niet?
U bent het, hè? U bent de Goblin-koning.
Ik wil m'n broertje terug. - Wat gezegd is, is gezegd.
Ik meende het niet. - O nee?
Alstublieft. Waar is hij? - Dat weet je maar al te goed.
Brengt u hem alstublieft terug.
Ga naar je kamer. Ga spelen met je speelgoed en je kostuums.
Zet je broertje uit je hoofd. - Dat kan ik niet.
Ik heb een cadeau meegenomen. - Wat is dat?
Een kristallen bol. Meer niet.
Maar als je hem zo beweegt, kun je je dromen erin zien.
Maar hij is niet voor een gewoon meisje...
dat op een huilend kind past.
Wil je hem hebben?
Dan moet je het kind uit je hoofd zetten.
Dat kan ik niet. Ik waardeer wat u voor me doet...
maar ik wil m'n broertje terug. Hij is vast vreselijk bang.
Daag me niet uit.
Je wint het toch niet van me. - Maar ik wil m'n broertje terug.
Hij zit daar. In m'n kasteel.
Ben je nog steeds van plan om naar hem op zoek te gaan?
Is dat het kasteel voorbij Goblin City?
Ga terug, Sarah. Voor het te laat is.
Dat kan ik niet. Begrijpt u dat dan niet?
Dat is nou jammer. - Het lijkt niet zo ver weg.
Het is verder dan je denkt. Je krijgt niet veel tijd.
Doorkruis het labyrint in 13 uur...
anders wordt je broertje een van ons. Voor altijd.
Wat jammer nou toch.
Het labyrint. Het ziet er niet al te moeilijk uit.
Daar gaan we dan, voeten.
Neem me niet kwalijk... - Neem mij niet kwalijk.
O, jij bent het.
Kunt u me helpen de weg door dit labyrint te vinden?
Wat een schatje.
57.
Hoe kunt u zoiets doen?
Arm wezentje.
Monster.
Ze heeft me gebeten. - Wat had je dan van een fee verwacht?
Dat ze lieve dingen deden. Zoals wensen laten uitkomen.
Dat zegt veel over je intellect, hè?
58. - U bent vreselijk.
Niet waar. Ik ben Hoggle. Hoe heet jij?
Sarah. - Dat had ik wel gedacht.
59.
Weet je waar de deur is? - Misschien.
Waar is hij dan? - Jij kleine...
60. - Ik vroeg waar hij is.
De deur. - Welke deur?
Je bent onmogelijk. - Niet als je de juiste vragen stelt.
Hoe kom ik het labyrint binnen?
Dat klinkt beter.
Daar moet je naar binnen.
Je gaat echt naar binnen, hè?
Ja, ik zal wel moeten.
Knus, hè?
Ga je naar links of naar rechts?
Beide kanten zien er hetzelfde uit. - Zo kom je niet ver.
Welke kant zou jij op gaan? - Ik? Geen van beide.
Ik heb helemaal niets aan je.
Je neemt te veel dingen als vanzelfsprekend aan.
Zelfs al bereik je het midden, je komt er nooit meer uit.
Dat is jouw mening. - Die is heel wat beter dan de jouwe.
Bedankt voor niets, Hogwart. - Hoggle is de naam.
En zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb.
Hoezo labyrint? Er zitten helemaal geen bochten in. Het gaat maar door.
Misschien lijkt dat maar zo.
Omdat ik er vanzelfsprekend van uitga.
Zei jij 'hallo'? - Nee, 'allo'. Maar ik vergeef het je.
Je bent een worm, hè? - Inderdaad.
Ken jij de weg door het labyrint? - Nee, ik ben maar een worm.
Kom kennismaken met m'n vrouw. - Nee, dank je.
Ik moet dit labyrint doorkruisen. Maar ik vind nergens een opening.
Je kijkt niet goed. Het zit vol met openingen.
Waar dan? - Aan de overkant. Tegenover je.
Niet waar. - Kom binnen een kopje thee drinken.
Er zit daar geen opening. - Natuurlijk wel.
Probeer er maar eens doorheen te lopen.
Wat? - Toe dan.
Dat is een muur. Er zit geen doorgang in.
Niet alles hier is wat het lijkt.
Dus je kunt niets als vanzelfsprekend aannemen.
Wacht even. - Bedankt voor je hulp.
Ga niet die kant op. Ik zei: Ga niet die kant op.
Je moet nooit die kant op gaan.
Als ze die kant op was gegaan, was ze bij het kasteel uit gekomen.
Ik kom er aan, Toby.
Je doet me denken aan de 'babe'. Met die krachten.
Die voodookrachten. Jij.
Wat doet hij? - Me denken aan die babe.
Stil. Een Goblin-babe.
En?
Wat gebeurt hier allemaal?
Je moeder is een aardvarken.
Over 9 uur en 23 minuten ben je van mij.
Heb je hem? Mooi zo.
M'n pijlen zijn van richting veranderd.
Wat vreselijk. Het is niet eerlijk.
Het is inderdaad niet eerlijk. Maar dat is nog niet alles.
Dit liep net nog dood. - Nee, achter je loopt het dood.
Alles verandert steeds. Wat moet ik doen?
Via een van deze deuren kom je eruit. - De ene leidt naar het kasteel...
en de andere leidt naar... een zekere dood.
Welke leidt naar wat? - Dat kunnen we niet zeggen.
Waarom niet? - Omdat we dat niet weten.
Maar zij wel. - Dan vraag ik het aan hen.
Je kunt het alleen aan een van ons vragen.
Dat zijn de regels. En een van ons spreekt de waarheid en de ander liegt.
Hij liegt altijd. - Nietes. Ik zeg de waarheid.
Dat is gelogen.
Hij is de leugenaar.
Goed. Antwoord met ja of nee.
Zou hij zeggen dat deze deur naar het kasteel leidt?
Dan leidt de andere naar het kasteel en deze naar een zekere dood.
Wellicht zegt hij de waarheid. - Dan zou jij liegen.
Als jij ja zegt, is het dus nee. - Wellicht lieg ik niet.
Dan liegt hij. Dus als jij ja zegt, is het nog steeds nee.
Wacht even. Klopt dat? - Weet ik veel. Ik volg het niet.
Het klopt. Ik heb het zelf uitgepuzzeld. Dat kon ik vroeger niet.
Ik word steeds slimmer. Dit is een eitje.
Hou op. Help.
Hoezo? We helpen je juist. We zijn helpende handen.
Jullie doen me pijn. - Wil je dat we je loslaten?
Toe dan. Welke kant op?
Welke kant? - Naar boven of naar beneden?
Schiet op. We hebben niet de hele dag de tĳd.
Het is een belangrijke beslissing. - Welke kant wil je op?
En? Welke kant wordt het?
M'n voeten wijzen omlaag. Dus ik ga maar naar beneden.
Ze koos voor beneden. - Koos ze voor beneden?
Was dat verkeerd? - Het is nu te laat.
Ze zit in de kerker.
Stil. Ze is al veel te ver gekomen. Ze had allang moeten opgeven.
Ze geeft nooit op.
O nee? De dwerg brengt haar terug bij af.
Ze geeft vast op als ze beseft dat ze weer opnieuw moet beginnen.
Nou? Lach dan.
Wie is daar? - Ik.
Jij bent het. - Ja. Kijk...
ik wist dat je problemen zou krijgen. Dus ik kom je helpen.
Nu kijk je wel om je heen, hè? Zoals je ziet, zijn er geen deuren.
Alleen het gat. Dit is een kerker. Het labyrint stikt ervan.
O ja? Dat wist ik niet. - Niet zo slim.
Je weet niet eens wat het is. - Jij wel?
Daar worden mensen in gestopt die vergeten moeten worden.
Je moet hieruit zien te komen.
En toevallig ken ik een korte weg uit het hele labyrint.
Nee, ik geef niet op. Ik ben al zover gekomen.
Nee, het gaat best goed. - Dat is waar.
Maar hiervandaan wordt het een stuk moeilijker.
Waarom ben je zo bezorgd om me? - Gewoon, omdat ik dat ben.
Leuk, jong meisje. Vreselijke, zwarte kerker.
Je bent gek op sieraden, hè? - Hoezo?
Als je me helpt het labyrint te doorkruisen, krijg je dit van me.
Je vindt hem mooi, hè? - Het gaat.
Jij geeft mij de armband en ik wijs jou de weg uit het labyrint.
Dat zou je sowieso doen. - Ja...
maar zo zou het een nog leuker gebaar van jou lijken.
Breng me zover als je kunt, daarna ga ik alleen verder.
Wat is dat eigenlijk? - Plastic.
Ik kan je niets beloven...
maar ik breng je zover als ik kan. Daarna ga je alleen verder. Oké?
Plastic.
Daar gaan we dan.
De bezemkast.
Ik kan het niet altijd bij het rechte eind hebben.
Dit is hem. Kom mee.
Hierheen. - Ga niet verder.
Ga terug nu het nog kan. - Dit is niet de goede weg.
Pas op en ga niet verder.
Wees op je hoede.
Zo meteen is het te laat. - Let maar niet op hen.
Die geven vals alarm. Het stikt er hier van. Vooral als je goed zit.
Dat zitten jullie niet. - Hou je kop.
Ik doe m'n werk. - Laat ons erbuiten.
Pas op voor... - Hou maar op.
Ik heb het al zo lang niet meer gezegd.
Oké, maar verwacht geen applaus. - Natuurlijk niet.
Het pad dat u kiest, zal tot een zekere ondergang leiden.
Bedankt voor uw aandacht.
Wat hebben we hier? - Niets.
Majesteit, wat een verrassing. - Hallo, Hedgewart.
Hogwart. - Hoggle.
Ben je dit meisje soms aan het helpen?
Helpen? In welk opzicht? - Dat je haar naar het kasteel brengt.
Ik bracht haar juist terug naar het begin.
Ik beloofde haar te helpen. Een leugentje van mijn kant. Eigenlijk...
Wat is dat voor plastic ding om je pols?
O dit, bedoelt u.
Waar komt dit nou vandaan?
Higgle, als je me aan het lijntje houdt...
dan stuur ik je naar het Moeras van de Eeuwige Stank.
Nee, majesteit. Niet naar de Eeuwige Stank.
En jij, Sarah. Wat vind jij van m'n labyrint?
Het is een eitje.
O ja? Zullen we het dan maar wat moeilijker maken?
Dat is niet eerlijk. - Wat zeg je dat toch vaak.
Ik vraag me af wat je maatstaf is.
Dus je vindt het labyrint een eitje. Ik ben benieuwd hoe je dit oplost.
Nee, hè. De Schoonmakers. Rennen.
Gaat het?
Sneller.
De Schoonmakers. Het Moeras. Je hebt wel z'n aandacht.
Precies wat we nodig hebben. Een ladder. Volg me.
Maar je wou me terugbrengen naar het begin.
Niet waar. Dat zei ik maar om hem op een dwaalspoor te brengen.
Hoe kan ik je nog geloven?
Laat ik het zo zeggen: Je hebt geen andere keus.
Je hebt gelijk.
Je moet mijn positie ook begrijpen. Ik ben laf en ik ben bang voor Jareth.
Wat voor positie is dat? - Geen. Daar gaat het om.
Jij zou ook laf zijn als je het Moeras van de Eeuwige Stank kende.
Het is... Het is...
Is dat het enige? Dat het er stinkt? - Dat is erg genoeg.
Het ergste is dat als je ook maar een voet in het moeras zet...
je voor de rest van je leven stinkt. Je kunt het er niet afwassen.
We zijn er. Vanaf hier moet je alleen verder.
Ik kap ermee. - Wacht eens even.
Ik heb niets beloofd. Ik zou zover mogelijk meegaan.
Gemene, kleine bedrieger. - Hou maar op.
Ik heb toch geen trots.
Dat zijn m'n sieraden. Geef ze terug.
Daar is het kasteel. Welke kant gaan we op?
Ze zijn van mij. Het is niet eerlijk. - Dat klopt.
Maar zo is het nu eenmaal.
Neemt u me niet kwalijk. Kunt u me misschien helpen?
Een jonge meid.
En wie is dat? - M'n vriend.
Wat kan ik voor je doen? - Kunt u zeggen... Ik bedoel...
Weet u de weg naar het kasteel in het midden van het labyrint?
Je wilt dus naar het kasteel. - Wat een intelligentie, hè?
Hou je mond. - Gek.
Jongedame...
de weg voorwaarts is soms de weg terug.
Wat een nonsens. - Wees nou eens stil.
Klaar?
Vaak lijkt het of we nergens komen, terwijl we dat eigenlijk...
Wel doen. - Inderdaad.
Zo kom ik in elk geval nergens. - Welkom bij de club.
Dat is je lot, denk ik.
Laat een kleine bijdrage in de bus achter.
Waag het niet. Die zijn van mij.
Deze kan ik wel missen, denk ik.
Gracias, señorita.
Dat had niet gehoeven. Hij heeft je niets verteld.
Dat waren een stel sukkels.
Het inspireert echt om je hoed te zijn.
Waarom zei je dat ik je vriend ben? - Omdat je dat bent.
Je stelt niet veel voor als vriend, maar je bent de enige hier.
Hoor jij ook iets?
Nee, laat maar. - Vriend. Dat vind ik leuk.
Ik ben nog nooit iemands vriend geweest.
Wacht. - Hou die spullen maar.
Ben je m'n vriend of niet? - Nee.
Hoggle is niemands vriend. Hij geeft alleen om zichzelf.
Hoggle is Hoggle's vriend. - Hoggle, je bent een lafaard.
Nou, ik ben niet bang. De dingen hier zijn niet altijd wat ze lijken.
Voel dit maar eens, monster. - Nu hebben we je, pluizenbol.
Nu allemaal samen.
Had ik maar iets om mee te gooien.
Mep hem.
Hou daarmee op.
Doe je zo tegen iemand die probeert je te helpen?
Wil je niet dat ik je omlaag help?
Ludo omlaag.
Ludo? Heet je zo?
Je ziet er zo lief uit.
Ik hoop echt dat je bent wat je lijkt.
Hou nog even vol. Ik zal je helpen.
Nog eventjes.
Ludo, heb je je pijn gedaan?
Vriend? - Dat klopt, Ludo. Ik heet Sarah.
Wacht. Ik zal je even helpen. Is alles goed met je?
Sarah vriend. - Stop. Wacht even.
Ik wil je iets vragen, Ludo.
Weet jij de weg naar het kasteel in het midden?
Jij weet het ook niet, hè? Zou er iemand zijn die het wel weet?
Het labyrint doorkruisen.
Eén ding staat vast. Ze vindt nooit de weg door het labyrint.
Waar komen die opeens vandaan?
Wat denk je? Voor welke van deze twee lelijkerds zullen we kiezen?
Het is onbeleefd om te staren.
Sorry. Ik vroeg me af welke deur ik moest kiezen.
Hij is stokdoof. - Praat niet met je mond vol.
Dat doe ik ook niet. - Wacht. Ik kan je niet verstaan.
Wat zei je?
Wat heerlijk dat dat ding eruit is. - Wat zei je?
Hij hoort je niet. Hij is stokdoof. - Mompel, mompel.
Fijne gesprekspartner ben je. - Jij kreunt alleen maar.
Dit heeft geen zin. Ik kan je niet horen.
Waar leiden deze deuren heen? - Wij zijn slechts de kloppers.
Hoe kom ik erdoorheen? - Als je klopt, gaat de deur open.
Ik wil hem niet in m'n mond terug. - Toe. Ik wil kloppen.
Hij wil die ring niet terug in z'n mond, hè? Verbaast me niets.
Sorry. - Geeft niet. Ik ben eraan gewend.
Kom op, Ludo.
Wel bekome.
Het is een levendig ventje. Ik noem hem Jareth. Hij heeft mijn ogen.
Ludo bang. - Geef me je hand maar. Toe.
Dat een groot wezen als jij bang is.
Zie je wel? Je hoeft niet bang te zijn.
Ludo, waar ben je?
Hoggle, help.
Ik kom er aan, Sarah. - Als ik het niet had gedacht...
En waar ga je heen?
Het dametje is me ontglipt. Maar ik hoor haar nu net...
dus ik wou haar gaan terugbrengen naar het begin. Zoals u zei.
Ik begrijp het. Ik dacht even dat je haar wou helpen.
Maar na m'n waarschuwingen zou dat dom zijn.
Zeker. Ik haar helpen, nadat u me hebt gewaarschuwd?
Hemeltjelief, arme Hoghead. - Hoggle.
Ik zie dat je sieraden verdwenen zijn. - Ja, dat klopt.
M'n sieraden. Laat me denken. Ik moet ze zoeken.
Maar eerst breng ik haar terug naar het begin. Zoals afgesproken.
Wacht. Ik heb een veel beter plan, Hoggle.
Geef haar dit maar.
Wat is het? - Een cadeau.
Het zal haar toch geen pijn doen, hè? - Wat een bezorgdheid.
Ik weiger haar pijn te doen.
Het verbaast me dat je je hart verloren hebt aan zo'n meisje.
Dat is ook niet zo.
Denk je dat een jong meisje verliefd wordt op een onderkruipsel als jij?
Ze vond ons... - Boezemvrienden?
Maatjes? - Het doet er niet toe.
Geef haar dat nou maar. Anders ga je in het Moeras van de Eeuwige Stank.
En als ze je kust, verander ik je in een prins.
Echt waar? - De prins van het Land van de Stank.
Wat gebeurt hier?
Wat willen jullie? - Wat? Wij?
Wij willen gewoon plezier hebben.
Hé, haar hoofd laat niet los. - Natuurlijk niet.
Ze heeft gelijk. Het zit vast. - Wat moet je met zo'n hoofd?
Weet je wat? We halen haar hoofd eraf. - Laten we haar uit elkaar halen.
Dat is zijn hoofd. En dat het mijne. - Hij is m'n vriend.
Waar ben je mee bezig?
Je hoort niet met andermans hoofd te gooien.
Alleen met je eigen hoofd. - Dat klopt.
Waar is de scheidsrechter? - Nu halen we jouw hoofd eraf.
Houd haar tegen. - Kom terug. Speel mee.
Nu is jouw hoofd aan de beurt. - Het spel is nog niet afgelopen.
Laat me met rust.
Je wilt je hoofd er toch wel af halen? - Natuurlijk wil ze dat.
Pak hem vast.
Wil je er niet uitzien als wij? - Laat me met rust.
Het doet geen pijn. Pak een zaag. - We halen je armen eraf.
We halen er een oor af. - Je hebt er geen twee nodig.
Het spel is bijna voorbij.
Wegwezen, jullie.
Hoggle, je bent me te hulp geschoten. - Nee, geef me geen kus.
Wat is dit? - Het Moeras van de Eeuwige Stank.
Ik heb nog nooit zoiets geroken. Het lijkt wel...
Dat maakt niet uit. Het is een moeras van eeuwige stank.
Hou je vast.
Waarom deed je dat nou? - Wat bedoel je?
Je redden, bedoel je? - Wat? Nee. Je hebt me gekust.
Doe maar niet zo stoer.
Je kwam terug om me te helpen en je bent m'n vriend.
Deed ik niet. Ben ik niet. Ik kom m'n eigendom terughalen.
En voor het geven van...
Om wat te geven?
Stank. - Waar is Hoggle?
Ga van me af.
Nee, het is in orde. Dit is Ludo. Hij is ook een vriend.
Stank. - Inderdaad.
Daar heb je een brug. Kom mee.
Pas op. Als je hier ook maar één voet in zet, zul je voor altijd stinken.
Halt.
- We moeten naar de overkant.
Dat gaat niet zonder mijn permissie. - Ik heb niet veel tijd meer.
We moeten weg uit deze stank. - Ruikt smerig.
Stank? Waarvan spreekt gij? - Die lucht.
Ik ruik niets. - Geintje zeker.
Ik leef van m'n reukvermogen.
De lucht ruikt zoet en geurig...
en u hebt mijn permissie nodig. - Ruikt smerig.
Ga aan de kant. - Ik zweer m'n plicht te vervullen.
Kom, we gaan naar de overkant. - Halt.
Ik doe u liever geen pijn. - Hoggle, wat doe je?
Laat m'n staf los, sir.
Ik kan deze berg heus wel bedwingen.
Gij zult toch beter uw best moeten doen.
Geeft gij op?
Zo is het genoeg.
Nooit vond ik m'n gelijke in de strijd.
Maar deze edele ridder heeft me bedwongen.
Alles goed met je, Ludo? - Stank.
Sir Ludo, ik, sir Didymus, geef me aan u over.
Laat ons voortaan als broeders ten strijde trekken.
Dank u zeer. - Ludo heeft broer.
Goed gedaan, sir Ludo. - Kom mee.
Wacht. U vergeet m'n heilige gelofte. Ik kan u niet doorlaten.
Maar u zei dat Ludo uw broeder is. - Ik verdedig m'n eed tot m'n dood.
Stank. - We pakken dit logisch aan.
Wat hebt u precies gezworen? - Ik heb gezworen...
dat niemand naar de overkant mag zonder mijn permissie.
En? Geeft u ons permissie? - Nou, ik...
Dank u, edele sir. - Milady.
Wees niet bevreesd, lieve dame. Deze brug bestaat al duizend jaar.
Hij leek zo stevig.
Wees niet bevreesd. Ik zal u redden. Op de een of andere manier.
Sir Ludo, kijkt gij huilend toe, terwijl deze maagd uw hulp belieft?
Geweldig, Ludo. - M'n broeder.
Kunt gij rotsblokken ontbieden? - Natuurlijk.
Rotsen vrienden.
Voorzichtig, Ludo.
Sir Ludo, wacht op mij.
Ambrosius, de kust is veilig. Kom maar tevoorschijn.
Kom op. Braaf beest. M'n trouwe ros.
Rustig. Hopla.
Voorwaarts. Rustig aan, jongen.
Kom op, Ambrosius. Doe je ogen dicht en ga.
Laten we maken dat we wegkomen.
Dat zou ik niet doen als ik jou was.
Alstublieft. Ik kan hem niet aan haar geven.
Kom op. We moeten het kasteel voor zonsopgang kunnen halen.
Kijk, Sarah. Is dit soms wat je zoekt?
Wat een gedoe. Maar niet meer voor lang.
Ze is je weldra vergeten, kleine man.
Zodra Hoggle haar m'n cadeau geeft, is ze alles vergeten.
Is dat mijn maag of de jouwe, Ambrosius?
Honger.
We kunnen nu niet stoppen.
Misschien kunnen we wat bessen gaan zoeken of zo.
Je hebt m'n leven gered.
Hij smaakt vreemd.
Hoggle, wat heb je gedaan? - Val dood, Jareth.
En ik ook.
Alles danst voor m'n ogen.
Waarlijk. Ho, Ambrosius.
Het kasteel ligt ginder, milady.
Ze vergeeft het me nooit. Wat heb ik toch gedaan?
Ik ben m'n enige vriend kwijtgeraakt. Dat is wat ik gedaan heb.
Waar was ik mee bezig?
Blijf van m'n rug af.
Kijk een beetje uit waar je gaat, jongedame.
Dat deed ik juist.
En waar ging je naartoe? - Dat kan ik me niet herinneren.
Dan kun je ook niet uitkijken.
Ik was op zoek naar iets. - Kijk hier eens.
Lancelot?
Daar was je naar op zoek, nietwaar?
Ja, dat was ik vergeten.
Waarom ga je niet mee naar binnen...
om te kijken of er nog meer van je gading bij zit.
Het was maar een droom.
Ik heb het allemaal gedroomd, Lancelot.
Maar het leek zo echt.
We gaan kijken of papa al terug is.
Je kunt beter hier blijven. Daar vind je niets van je gading.
Wat hebben we hier allemaal?
Daar is je konijntje. Je bent gek op je konijntje, hè? Alsjeblieft.
En daar is Betsy Boo. Die herinner je je toch nog wel?
Wat hebben we nog meer? Wat is dit? Een etui. Vol met potloden.
Hier zijn je panda-pantoffels. Daar ben je gek op.
Je wou ze niet weggooien. Alsjeblieft.
Wat nog meer? Daar is je paardje. Je bent dol op je paardje, hè?
En kijk, je hebt ook nog een stempelset.
En dit wil je zeker wel hebben, hè? Toe maar. Maak jezelf maar op.
En daar is goeie ouwe Flopsy. Die wil je wel. Alsjeblieft.
Charlie de Beer. Hier heb ik Charlie de Beer voor je.
Ik was naar iets op zoek.
Wat een onzin. Je hebt hier alles. Alles waar je om geeft, is hier.
Daar is je snoepwinkeltje. - Via ongekende gevaren...
en talloze ontberingen...
vocht ik me een weg naar het kasteel, voorbij Goblin City...
om het kind terug te halen dat u weggenomen hebt.
Wat is er? Ben je niet blij met je speelgoed?
Het is allemaal rotzooi.
Wat dacht je hier dan van? Dit is geen rotzooi.
Wel waar.
Ik moet Toby redden.
Milady.
Is alles goed met u?
Schone maagd. Gij zijt veilig.
Waar zijn we? - Sarah terug.
We zijn er bijna. Dat zijn de poorten naar Goblin City.
Laten we gaan. We hebben nog maar weinig tijd.
Doe open. Open de poort. - Stil. We moeten stil zijn.
Doe hem onmiddellijk open. - U maakt de wacht wakker. Stil.
Laat ze allemaal maar wakker worden.
Ik vecht tot de dood erop volgt.
Omwille van mij, wees stil. - Voor u, alles.
Maar ben ik niet laf? En is m'n reukvermogen scherp?
Dan trek ik te allen tijde ten strijde.
Dat weten we allemaal. En nu stil zijn.
Rustig naar binnen gaan.
Ambrosius, wees stil.
Waarom moeten we stil zijn? Het is maar een Goblin-stad.
Ik heb een bang voorgevoel.
Wat is dat nou weer?
Wie gaat?
Pas op.
Ambrosius, kom hier.
Kom hier. Nu. Kom. Je maakt me belachelijk.
Pas op.
Wegwezen, jij.
Dat was niet erg aardig.
Nu is het mijn beurt.
Hoe moet je dit ding bedienen?
Laat die bijl vallen. - Dat probeer ik ook.
Kom hier. Onmiddellijk.
Waar zit de achteruit?
Ga weg daar, Hoggle.
Verlaat het schip.
Hoggle, is alles goed met je?
Ik vraag geen vergiffenis. Ik schaam me nergens voor.
Ik moest je die perzik geven van Jareth. Ik zei toch al dat ik laf was?
En ik geef niet om je vriendschap.
Ik heb het je vergeven, Hoggle.
Echt... Echt waar?
En ik prijs u. Ik heb zelden zoveel moed gezien.
U bent een heldhaftig man, sir Hoggle. - Is dat zo?
Hoggle en Ludo vrienden. - Echt waar?
Hier heb je je spullen terug. Bedankt voor je hulp.
Waar wachten we nog op?
We pakken die rat die zichzelf Jareth noemt.
Ambrosius, de kust is veilig. Wees niet bang.
Hoogheid...
Het meisje. Dat van de perzik at en alles vergat.
Ze is hier met het monster, sir Didymus en de dwerg.
Ze zijn al op weg naar het kasteel.
Houd haar tegen. Roep de wachten. Verstop de baby.
Wachten. - Ze moet gestopt worden. Doe iets.
Kom op. Maak voort.
Ik geloof dat we het gaan halen. - Eitje.
Ambrosius, draai je om. Maak rechtsomkeert.
Gauw, hierheen. - Oké, aanvallen.
Nee, niet die kant op. Je gaat de verkeerde kant op.
De strijd vindt achter ons plaats.
Ambrosius, kunnen we even overleggen?
Zit.
Hierlangs.
Kom mee, jongens.
Ambrosius, als je je nu niet omdraait, geef ik je nooit meer te eten.
Dat is beter.
Maak je geen zorgen. Ik denk dat we ze omsingeld hebben.
Didymus. Waar is Didymus?
Vuren.
Heb ik iets geraakt? Ja? Nee?
We moeten hem zoeken.
Daarheen.
Aanvallen.
Hallali.
Ambrosius, lafaard.
Snel, hierin.
Hoe moet Ludo binnenkomen?
Jullie zijn omsingeld. - Omsingeld?
Weg, jij. Ludo, verdedig het dak.
Honger?
Ambrosius, doe die deur open.
Het is mooi geweest, hè?
Leg jullie wapens neer. Jullie worden goed behandeld.
Geef je de volgende keer gewoon over.
Rustig, mannen.
Rustig, mannen. Houd stand.
Oké, dat neem ik terug. Ren voor je leven.
Ik ben het zat. Ik ga naar bed.
Wegwezen uit m'n huis.
Help. Duiken.
Mis. - Oké, kom mee.
Vuren.
Hé, ik had je net afgeschoten.
Hierheen.
Nu hebben we jullie.
En nu niet meer.
Geen probleem, hoor.
Sir Didymus? - Ik kom er aan.
Ho, jongen. Ho, grote vent. - Deze kant op.
Hij moet die kant op zijn gegaan. - Kom.
Ik moet dit alleen doen. - Waarom?
Omdat het zo hoort. - Dan moet je het zo doen.
Maar mocht je ons nodig hebben... - Ja, als je ons nodig hebt...
Dan zal ik jullie roepen.
Bedankt. Allemaal.
Geef m'n broertje terug. - Sarah, kijk uit.
Ik ben tot nu toe genereus geweest. Maar ik kan wreed zijn.
Genereus? Wat was er zo genereus aan wat u deed?
Alles. Ik heb alles gedaan wat je wou.
Toen je het vroeg, heb ik je broertje weggenomen.
Ik heb je vrees ingeboezemd...
ik heb de tijd herschikt, de wereld op z'n kop gezet...
en dat alles heb ik voor jou gedaan.
Het is zwaar om aan je verwachtingen te voldoen.
Vind je dat niet genereus?
Via ongekende gevaren en talloze ontberingen...
vocht ik me een weg naar het kasteel, voorbij Goblin City.
Want mijn wil is even sterk als de uwe.
En mijn... - Stop. Wacht.
Kijk, Sarah. Kijk wat ik je te bieden heb:
je dromen.
En m'n koninkrijk is even groot. - Ik vraag niet veel.
Laat me over je heersen en je krijgt alles wat je maar wilt.
Mijn koninkrijk is even groot.
Verdorie. Die regel vergeet ik altijd.
Vrees me, hou van me, doe wat ik zeg en ik zal je slaaf zijn.
Mijn koninkrijk is even groot.
U hebt geen macht over mij.
Alsjeblieft. Jij mag Lancelot hebben.
We zijn thuis.
Sarah, ben je thuis? - Ja, ik ben hier.
Tot ziens, Sarah.
En onthoud, schone maagd, mocht je ons nodig hebben...
Ja, als je ons nodig hebt, om welke reden dan ook...
Ik heb jullie nodig, Hoggle. - Echt waar?
Ik weet niet waarom, maar af en toe...
zonder bepaalde reden, heb ik jullie nodig. Jullie allemaal.
Is dat zo?
Waarom heb je dat dan niet gezegd?
Heeft iemand zin in een potje Scrabble?